Benim Adım Yok….
Bunu ilk ne zaman fark ettim, tam hatırlamıyorum.
Ama bir gün, insanların içindeyken bir anda içimde bir boşluk oluştuğunu hatırlıyorum.
Her şey normaldi aslında.
İnsanlar konuşuyordu, gülüyordu, bir şeyler anlatıyordu…
Ben de oradaydım. Hatta konuşuyordum da.
Ama içimde başka bir şey vardı.
Sanki söylediklerim bana ait değildi.
Sanki verdiğim tepkiler, olması gerektiği için verilmişti.
O an şunu fark ettim:
Ben oradaydım ama hissetmiyordum.
İnsanlarla aynı ortamda olmak,
onlarla gerçekten “birlikte olmak” anlamına gelmiyor.
Bunu yaşayarak anladım.
Anlaşılmamak Değil, Anlatamamaya Başlamak
Eskiden anlatmaya çalışıyordum.
İçimde ne varsa, bir şekilde ifade etmeye…
anlaşılmayı beklemeye…
Ama zamanla şunu fark ettim:
İnsanlar seni dinliyor gibi yapıyor.
Gözlerinin içine bakıyorlar,
başlarını sallıyorlar…
Ama aslında kimse tam olarak orada değil.
Kimse gerçekten ne hissettiğini anlamıyor.
Belki de anlamak istemiyor.
Ve bu fark edildikten sonra…
insan anlatmamaya başlıyor.
Çünkü anlatmak, bir noktadan sonra yoruyor.
Anlaşılmadığını bile bile konuşmak…
insanı içten içe tüketiyor.
Rol Yapmayı Öğrenmek
Sonra fark etmeden bir şey öğreniyorsun.
Rol yapmayı.
Nasıl davranman gerektiğini,
ne zaman gülmen gerektiğini,
hangi cümleyi kurarsan ortamın bozulmayacağını…
Hepsini öğreniyorsun.
Ve zamanla…
gerçek hislerinle, gösterdiğin halin arasında bir mesafe oluşuyor.
İnsanlar seni tanıyor gibi oluyor.
Ama aslında tanımıyorlar.
Çünkü sen de kendini tam göstermiyorsun.
Belki de en başta mecbur kaldığın için…
ama sonra alıştığın için.
İçinde Biriken Şeyler
İnsan anlatmadıkça,
içinde bir şeyler birikmeye başlıyor.
Başta küçük şeyler…
Bir kırgınlık.
Bir hayal kırıklığı.
Bir “önemli değil” dediğin an.
Ama hiçbir şey gerçekten “önemsiz” değilmiş.
Hepsi bir yerde toplanıyor.
Ve bir süre sonra…
içinde taşıdığın şeylerin ağırlığını fark ediyorsun.
Ama işin kötü tarafı şu:
Artık onları çıkaracak yerin yok.
Çünkü anlatmaya alışmamışsın.
Çünkü anlatmanın işe yaramadığına inanmışsın.
Yalnızlık Değil Bu
Uzun süre kendime “yalnızım” dedim.
Ama sonra anladım…
Bu yalnızlık değil.
Çünkü yalnız olmak, kimsenin olmamasıdır.
Ama benim etrafımda insanlar vardı.
Bu… başka bir şeydi.
Bu, bağ kuramamak.
İnsanların yanında olup,
onlara ulaşamamak.
Onlarla konuşup,
içine dokunamamak.
Ve en kötüsü…
onların da sana ulaşamaması.
Alışmak ve Değişmek
Bir süre sonra alışıyorsun.
İçinde olanla, dışarıda gösterdiğin arasındaki farkı normal görmeye başlıyorsun.
Hatta bazen…
hangisinin gerçek olduğunu karıştırıyorsun.
Gerçekten mutlu musun?
Yoksa mutlu gibi davranmayı mı iyi öğrendin?
Bunun cevabı net değil.
Ama şunu biliyorsun:
Bir şey eksik.
Ve o eksik şey…
kimseyle kuramadığın o gerçek bağ.
Sonuç: Kimseye Söylemediğimiz Şeyler
Belki de herkesin içinde anlatmadığı şeyler var.
Ama bazı insanlar…
onları daha fazla içinde tutuyor.
Ben de onlardan biriyim.
Kalabalığın içinde yalnız olmak…
insanı sessizce değiştiren bir şey.
Dışarıdan bakınca her şey normal görünüyor.
Ama içeride, kimsenin bilmediği bir hikâye var.
Ve belki de en garip olan şu:
Bunu yaşayan çok insan var.
Ama kimse birbirine söylemiyor.
