Bunu bazen gece fark ediyorum.
- Aslında Gün Boyu Başlıyor
- Zihnin Bu Kadar Dolu Olması Tesadüf Değil
- Aynı Şeyleri Neden Tekrar Ediyorum?
- Aslında Bir Şeyi Çözmeye Çalışıyorum
- En Zor Kısım: Kendine Söz Geçirememek
- Gece Neden Daha Kötü?
- Belki de Sorun Düşünmek Değil
- İçimde Bir Şeyler Bitmemiş Gibi
- Sonuç: Zihnim Susmuyor Çünkü İçimde Sessizlik Yok
- Son Bir Şey
- Sen de Böyle Hissediyor Musun?
Her şey sakin…
ev sessiz…
telefon bile susmuş.
Ama benim kafamın içi…
hiç susmuyor.
Bir şey düşünüyorum, sonra başka bir şey geliyor.
O bitmeden bir tane daha.
Ve bir noktada şunu fark ediyorum:
Ben artık düşünmüyorum…
düşünceler beni götürüyor.
Aslında Gün Boyu Başlıyor
Eskiden bunun sadece gece olduğunu sanıyordum.
Ama değil.
Gündüz de var.
Sadece fark etmiyorum.
Çünkü kendimi oyalıyorum.
Bir şey izliyorum, biriyle konuşuyorum, bir işle uğraşıyorum…
ve zihnim biraz geri planda kalıyor.
Ama o düşünceler…
gitmiyor.
Sadece bekliyor.
Zihnin Bu Kadar Dolu Olması Tesadüf Değil
Bir süre sonra şunu fark ettim:
Zihnim boş değil.
Tam tersi…
fazla dolu.
- Söylemediğim şeyler var
- İçime attığım hisler var
- Kafamda kapanmamış konular var
Ve bunlar gündüz bir şekilde bastırılıyor.
Ama gece…
hepsi sırayla geliyor.
Aynı Şeyleri Neden Tekrar Ediyorum?
En çok da bu yoruyor.
Aynı şeyi tekrar tekrar düşünmek.
Aynı konuşmayı kafamda kurmak.
Aynı “keşke”yi defalarca yaşamak.
Ve şunu fark ediyorsun:
Bu artık çözmeye çalışmak değil.
takılı kalmak.
Ama bırakamıyorsun.
Aslında Bir Şeyi Çözmeye Çalışıyorum
Biraz dürüst olunca şunu anlıyorum:
Zihnim boşuna konuşmuyor.
Bir şeyleri çözmeye çalışıyor.
Belki bir olayı anlamaya,
belki bir duyguyu yerine oturtmaya,
belki de kendini rahatlatmaya…
Ama sorun şu:
Ne kadar düşünsem de çözülmüyor.
Sadece dönüyor.
En Zor Kısım: Kendine Söz Geçirememek
Bazen kendime diyorum ki:
“Tamam, artık düşünme.”
Ama olmuyor.
5 dakika sonra yine aynı yerdeyim.
Ve o an insan şunu hissediyor:
“Ben kendi zihnimi bile kontrol edemiyorum.”
İşte en çok bu yoruyor.
Gece Neden Daha Kötü?
Çünkü gece kaçış yok.
Gündüz dikkatini dağıtabilirsin.
Ama gece…
yapamazsın.
Ve o zaman zihnin daha net olur.
Daha yüksek sesle konuşur.
Daha sert olur.
Belki de Sorun Düşünmek Değil
Bir süre sonra şunu anlıyorsun:
Sorun düşünmek değil.
Duramamak.
İstediğinde bırakabilmek başka,
istemediğinde bile devam etmesi başka.
Ve benim yaşadığım şey…
ikincisi.
İçimde Bir Şeyler Bitmemiş Gibi
Bazen bu düşüncelerin altında şu his var:
Bir şey eksik.
Ama ne eksik bilmiyorum.
Bir şey yarım kalmış gibi.
Ama ne yarım kaldı bilmiyorum.
Sadece…
tam değilim gibi.
Sonuç: Zihnim Susmuyor Çünkü İçimde Sessizlik Yok
Belki de en net cümle bu:
Zihnim susmuyor çünkü içim sessiz değil.
İçimde konuşan şeyler var.
Söylenmemiş, çözülmemiş, kapanmamış…
Ve onlar…
yer bulmaya çalışıyor.
Son Bir Şey
Eğer sen de böyleysen…
yalnız değilsin.
Gerçekten değilsin.
Ama şunu da fark ettim:
Bu durum…
zayıf olduğum için değil.
çok fazla şeyi içimde tuttuğum için.
Sen de Böyle Hissediyor Musun?
Zihnin susmuyor mu?
Aynı şeyleri tekrar tekrar düşünüyor musun?
Eğer bunu yaşıyorsan…
yalnız değilsin.
İstersen sen de yaz.
Uzun uzun anlatmana gerek yok.
Bir cümle bile yeter.
Senin zihnin neden susmuyor? Yorumlarda paylaş.
