Benim Adım Yok… Bunu ilk fark ettiğim an çok net hatırlanıyor.
- Aslında Olay Değil, İçinde Kalan Şey Bitmiyor
- Zihnin Sanki Aynı Yere Geri Dönüyor
- “Tamam Artık” Dediğin Anlar Oluyor Ama Yetmiyor
- Gece Olunca Her Şey Daha Netleşiyor
- Kendine Bile Anlatamamak Daha Da Yoruyor
- Aslında Zihin Bir Şeyi Bitirmeye Çalışıyor
- En Çok Yoran Şey Aynı Yerde Kalmak
- Sonuç: Kafanın İçinden Çıkamamak Gerçek Bir His
- Son Bir Şey
- Sen de Böyle Hissediyor Musun?
Ortada büyük bir sorun yoktu aslında. Gün bitmişti, herkes kendi halinde devam ediyordu. Ama ben… aynı yerde kalmıştım. O an yaşanan şey bitmişti ama kafamın içinde hâlâ devam ediyordu.
Bir cümle takılmıştı mesela. Söylenen bir şey.
Defalarca yeniden kuruluyordu.
“Orada bunu deseydim ne olurdu?”
“Acaba yanlış mı anlaşıldı?”
“Yoksa gerçekten öyle mi düşündü?”
Bir süre sonra şunu fark ediyorsun:
O an bitiyor ama senin zihninde kapanmıyor.
Aslında Olay Değil, İçinde Kalan Şey Bitmiyor
Dışarıdan bakınca çok basit görünüyor.
“Ne var ki bunda?” denecek şeyler.
Ama mesele olayın büyüklüğü değil.
İçinde bıraktığı şey.
Bazen söylenmeyen bir cümle oluyor.
Bazen tam ifade edilemeyen bir duygu.
Bazen de sadece “içine oturan” bir his.
Ve o his, bir yere gitmiyor.
Gün ilerliyor, başka şeyler yaşanıyor ama o…
orada kalıyor.
Zihnin Sanki Aynı Yere Geri Dönüyor
En yorucu kısmı da bu.
İstesen de başka bir şeye geçemiyorsun.
Bir şey izliyorsun, dikkatini dağıtmaya çalışıyorsun ama bir anda tekrar aynı yere geliyorsun. Sanki zihnin bir şeyin etrafında dönüp duruyor.
Yeni bir şey düşünülmüyor aslında.
Aynı şey, farklı şekillerde tekrar ediliyor.
Ve her seferinde biraz daha derine iniliyor.
“Tamam Artık” Dediğin Anlar Oluyor Ama Yetmiyor
Bazen gerçekten bırakmak istiyorsun.
“Yeter artık” diyorsun içinden.
“Bunu bu kadar düşünmeye gerek yok” diyorsun.
Ama olmuyor.
Beş dakika sonra yine aynı düşünce geliyor.
Ve o an şunu hissediyorsun:
Sanki zihnin seni dinlemiyor.
İşte o an mesele düşünmek olmaktan çıkıyor.
Duramamak oluyor.
Gece Olunca Her Şey Daha Netleşiyor
Gündüz bir şekilde idare ediliyor.
İnsanlarla konuşuluyor, bir şeylerle uğraşılıyor, dikkat dağılıyor. Zihin geri planda kalıyor.
Ama gece…
Her şey sustuğunda, o düşünceler daha net hale geliyor.
Daha yüksek sesle gelmeye başlıyor.
Sanki gün boyu beklemişler gibi.
Ve o an fark ediliyor ki:
Sorun yeni bir şey değil, hep orada olan şeyler.
Kendine Bile Anlatamamak Daha Da Yoruyor
En garip olan şey şu oluyor:
Ne düşündüğünü tam olarak anlatamıyorsun.
Birine sorsalar “neyin var?” diye…
net bir cevap veremiyorsun.
Çünkü ortada tek bir şey yok.
Bir sürü küçük şey var.
Bir sürü yarım kalmış his.
Ve bunların hepsi bir araya gelince…
içinde bir ağırlık oluşuyor.
Aslında Zihin Bir Şeyi Bitirmeye Çalışıyor
Bir süre sonra şunu fark ediyorsun:
Zihin boşuna yapmıyor bunu.
Bir şeyi kapatmaya çalışıyor.
Bir şeyi anlamaya çalışıyor.
Ama başaramıyor.
Çünkü bazı şeylerin net bir cevabı yok.
Ve cevap bulunamadıkça…
zihin o konuyu bırakmıyor.
En Çok Yoran Şey Aynı Yerde Kalmak
Saatler geçiyor.
Ama ilerleme yok.
Aynı noktadasın.
Aynı düşünce, aynı his…
Bu yüzden yoruluyorsun.
Çünkü aslında düşünmek değil yoran şey.
Aynı yerde kalmak.
Sonuç: Kafanın İçinden Çıkamamak Gerçek Bir His
Bunu yaşayan biri için bu sadece bir cümle değil.
Gerçekten hissedilen bir şey.
Sanki kafanın içinde bir alan var ve sen oradan çıkamıyorsun.
Dışarıdan her şey normal.
Ama içerde…
bir şey dönmeye devam ediyor.
Son Bir Şey
Eğer bunu yaşıyorsan…
bu senin zayıf olduğun anlamına gelmez.
Bu sadece şunu gösterir:
İçinde bitmemiş şeyler var.
Ve zihin…
onları kendi başına bitirmeye çalışıyor.
Ama bazen…
her şeyi çözmek yerine
biraz bırakmak gerekir.
Sen de Böyle Hissediyor Musun?
Kafanın içinden çıkamadığın anlar oluyor mu?
Aynı şeyleri tekrar tekrar düşündüğün?
Eğer bu yazıyı okurken “evet ya, aynen böyle” dediysen…
yalnız değilsin.
İstersen sen de yaz.
Uzun anlatmana gerek yok.
Senin kafanda en çok ne dönüyor? Yorumlarda paylaş.
