Bunu ilk başta anlamaya çalışmadım bile.
- Bir Süre Sonra Şunu Fark Ettim
- Gece Olunca Kaçamıyorsun
- En Büyük Sorun: Ne Olduğunu Bilmiyorsun
- Bir Şey Değiştirmediğim Sürece Aynı Şey Tekrar Ediyor
- Peki Sonra Ne Yaptım? (Gerçekten İşe Yarayan Şeyler)
- 1. Kaçmamayı Denedim (En Zor Ama En Etkili Şey)
- 2. Düşüncelerle Savaşmayı Bıraktım
- 3. İçimde Ne Olduğunu Yazmaya Başladım
- 4. Gün İçinde Kendimi Daha Az Bastırmaya Başladım
- 5. Bedenimi de İşin İçine Kattım
- 6. Her Gece Aynı Olmadığını Kabul Ettim
- Şunu Açık Açık Söyleyebilirim
- Sonuç: Gece İç Daralması Düşman Değil
- Son Bir Şey
- Sen de Böyle Hissediyor Musun?
Gece oluyordu… içim daralıyordu… sonra geçiyordu.
“Herhalde yorgunluktandır” deyip geçiştiriyordum.
Ama sonra fark ettim ki bu rastgele değil.
Aynı saatlerde başlıyor.
Aynı his geliyor.
Aynı düşünceler dönüyor.
Gündüz daha normal hissediyorum. Hatta bazı günler gerçekten iyi geçiyor. Ama gece… sanki başka birine dönüşüyorum.
İçimde bir sıkışma oluyor. Sebebini net söyleyemiyorum ama hissediyorum.
Sanki içimde çözülmemiş bir şeyler var ve onlar gece konuşmaya başlıyor.
Ve en çok zorlayan şey şu oluyor:
O an ne yapacağımı bilmiyorum.
Bir Süre Sonra Şunu Fark Ettim
Bu his durduk yere gelmiyor.
Gün içinde ne yaşarsam yaşayayım, bazı şeyleri içimde tutuyorum.
Bir şey rahatsız ediyor ama üstünü kapatıyorum.
Birine bir şey söylemek istiyorum ama söylemiyorum.
Bir düşünce geliyor ama “boşver” deyip geçiyorum.
Gündüz işe yarıyor bu.
Ama gece…
hiçbir şey bastırılmıyor.
Gece Olunca Kaçamıyorsun
Gündüz kaçabiliyorsun.
Telefonla, işle, insanlarla, dikkat dağıtan şeylerle…
Ama gece kaçacak yer kalmıyor.
Sessizlik oluyor.
Boşluk oluyor.
Ve o boşlukta…
içinde ne varsa ortaya çıkıyor.
Ben bunu fark ettiğimde şunu anladım:
İçim durduk yere daralmıyor.
Ben gün içinde durdurduğum şeyleri gece hissediyorum.
En Büyük Sorun: Ne Olduğunu Bilmiyorsun
İç daralmasının en zor tarafı bu.
Net bir sebep yok.
Birine anlatmak istiyorsun ama diyemiyorsun.
Çünkü ortada tek bir şey yok.
Sadece bir his var.
Ve o his…
boğucu.
Bir Şey Değiştirmediğim Sürece Aynı Şey Tekrar Ediyor
Başta sadece geçmesini bekledim.
Ama fark ettim ki hiçbir şey yapmazsam aynı şey tekrar ediyor.
Her gece.
Aynı döngü.
O yüzden şunu kabul etmek zorunda kaldım:
Bu kendiliğinden geçmeyecek.
Peki Sonra Ne Yaptım? (Gerçekten İşe Yarayan Şeyler)
Bu kısmı boş geçmek istemiyorum.
Çünkü sadece hissetmek yetmiyor.
Bir şey yapmak gerekiyor.
Ben de deneye deneye bazı şeyleri fark ettim.
1. Kaçmamayı Denedim (En Zor Ama En Etkili Şey)
İlk refleks hep aynı oluyor:
Telefon açmak.
Video izlemek.
Bir şeyle o hissi bastırmak.
Ama bu sadece erteliyor.
O yüzden bir gün şunu denedim:
Hiçbir şey yapmadım.
Sadece oturdum ve o hissin içinde kaldım.
Kolay değildi.
Ama şunu fark ettim:
O his, kaçmadığımda daha hızlı geçiyor.
2. Düşüncelerle Savaşmayı Bıraktım
Eskiden şöyle diyordum:
“Bunu düşünmemeliyim.”
“Saçma bu.”
“Boşver.”
Ama işe yaramıyordu.
Çünkü zihin susturulunca değil,
anlaşıldığında sakinleşiyor.
Şimdi geldiğinde şöyle bakıyorum:
“Tamam, yine geldin.”
Bu yaklaşım bile yoğunluğu azaltıyor.
3. İçimde Ne Olduğunu Yazmaya Başladım
Bunu küçümsemiştim.
Ama en çok işe yarayan şeylerden biri bu oldu.
Gece o his geldiğinde açıp yazıyorum.
Ne olduğu önemli değil.
Mantıklı olması da gerekmiyor.
Sadece yazıyorum.
Ve şunu fark ettim:
Yazınca içimde kalan şeyler dağılmaya başlıyor.
4. Gün İçinde Kendimi Daha Az Bastırmaya Başladım
Asıl değişim burada oldu.
Geceyi düzeltmeye çalışıyordum ama sorun gündüzdü.
Artık:
- Rahatsız olduğum şeyi geçiştirmemeye başladım
- İçime atmak yerine fark etmeye çalıştım
- Kendime “boşver” demek yerine dinledim
Bu değiştikçe…
gece daha hafif geçmeye başladı.
5. Bedenimi de İşin İçine Kattım
Bunu çok geç fark ettim.
Sadece düşünmekle çözülmüyor bu.
O daralma hissi geldiğinde:
- Ayağa kalkıyorum
- Yürüyüş yapıyorum
- Soğuk suyla yüzümü yıkıyorum
Basit ama etkili.
Çünkü o an sadece zihinde kalmak
hissi büyütüyor.
6. Her Gece Aynı Olmadığını Kabul Ettim
En önemli farkındalık buydu.
Ben hep “geçsin” diye baktım.
Ama artık şöyle bakıyorum:
“Bugün böyle.”
Bu bakış açısı çok şey değiştiriyor.
Çünkü direnmek azalıyor.
Ve direnç azaldıkça…
his de yumuşuyor.
Şunu Açık Açık Söyleyebilirim
İç daralması tamamen yok olmadı.
Ama artık eskisi gibi değil.
Çünkü artık ne olduğunu biraz biliyorum.
Eskiden kontrol edemiyordum.
Şimdi en azından nasıl yaklaşacağımı biliyorum.
Ve bu bile çok şey değiştiriyor.
Sonuç: Gece İç Daralması Düşman Değil
Belki de en önemli fark ettiğim şey şu oldu:
Bu his bana zarar vermeye çalışmıyor.
Bir şey anlatmaya çalışıyor.
Ben onu susturmaya çalıştıkça büyüdü.
Dinlemeye başladıkça azaldı.
Son Bir Şey
Eğer sen de gece iç daralması yaşıyorsan…
şunu bil:
Bu sadece senin yaşadığın bir şey değil.
Ve bu bir “zayıflık” değil.
Bu sadece…
içinde konuşmak isteyen bir şey olduğunu gösterir.
Sen de Böyle Hissediyor Musun?
Gece olunca içinin daraldığı oluyor mu?
Sebebini bilmeden sıkıştığın?
Eğer bu yazıyı okurken “evet ya, aynen böyle” dediysen…
yalnız değilsin.
İstersen sen de yaz.
Uzun anlatmana gerek yok.
Gece seni en çok ne zorluyor? Yorumlarda paylaş.
